bizans'ın not defteri

Anton Çehov

2010-11-06T02:17:00.004+02:00

Küçük oğlum 5 yaşında ve yazı denemeleri yapıyor. Lamy kalemime de göz dikti bu arada. Bir gün ne yazacağını bilemeyince kitaplıktan bir Çehov indirip önüne koydum ve "Yaz bakalım" dedim.

Olympus Mju-1, Ilford Pan 400, 29.10.2010

film pour eprevues noir-et-blanc

2010-09-22T12:38:00.009+03:00

Aylardan sonra Şahap abiye yani Pamuk ticarete uğradım, elimde batan bir gemiden almış olduğum bir yığın renkli film vardı, o kadar çok film vardı kı bir kısmını arkadaşlarıma hediye ettim ve filmler sonunda bitti. Ben de yeni almış olduğum Olympus Mju-1 şerefine 2 tane Kodak BW400CN aldım (Ilford XP2 400 ile Kodak arasında kararsız kaldım bir an, zaten fotoğraf hayatım Ilford ile Kodak arasında gidip gelmiştir, ikisini de seviyorum). Bu arada anlaşılmıştır sanırım yazının başlığı da bu kutunun üüzerinden bir alıntı. :)

Kodak BW400CN gayet güzel bir film, renkli banyo (C-41) yapılabilmesi nedeniyle benim gibi bütçesi kısıtlı olanlar için iyi bir alternatif. Biraz daha para bulabilirsem daha iyi bir film alırım.

Filmlerin hâlâ piyasada olması büyük mutluluk, dijital canavarın dişleri arasından şimdilik kurtulmuş görünüyor film teknolojisi, ama geleceği karanlık orası ayrı, şimdilik tadını çıkaralım diyorum.

Şahap abinin fotoğrafı: Ilford Pan 400, 2007.

Gidelim

2010-07-09T23:59:00.004+03:00

Thomas Ruff fotoğrafa inanmıyormuş. (Radikal, Ayşegül Sönmez, 09.07.2010, sayfa 22)

"Artık fotoğraf çekilmiyor, aranje ediliyor." diyor Ruff.

Ruff'un fotoğrafla dalga geçmesi hoş aslında.

Ama en güzeli Grateful Dead dinlemiş olması, bir zamanlar punk takılması. Bu iyi.

Bence müzik zevki fotoğraflarından(!) daha iyi.

(Olympus XA, Kodak 400 tmax)

2010-07-08T13:07:00.000+03:00

Kahve saati.

(Olympus XA, Fuji 200)

Stephen

2010-05-20T00:43:00.002+03:00

Hurufat ve fotoğraf, konu neyse artık, birlikte terennüm etmeye başlar, eğer arkadaş olmalarına izin varsa kimse bedbaht olmayacaktır.

Nihayet, yorgunluk kanatlarını açar, okunanlar unutulur, fotoğraflar gözlerin ardındaki arşivde yerini alır.

Her fotoğraf makinesi bir saate benzer, son sözü söyler ve dünya nihayet unutulur:

"İhtiyar saat, geceyarısının on iki kısık darbesini sonsuzluğa indirdi."

(Elga Dimt, Roc d'Enfer)

Yapılacaklar

2010-05-11T10:51:00.002+03:00

1. Catherine Izzo sergisi, Fransız Kültür Merkezinde, 14 mayıs son. Perşembe izinliyim, gitmeliyim.

2. İstanbul Şiir Festivali bugün başlıyor. Etkinlik listesine bakılacak.

Refik

2010-04-23T13:09:00.003+03:00

Cilt

2010-03-06T20:03:00.000+02:00

Her şey birikir.

Defter

2010-02-12T11:38:00.001+02:00

Bütün defterler artık Çin'de üretiliyor.

Fotoğraf kitaplığı

2009-09-08T09:22:00.007+03:00

Kütüphaneleri çok severim, iyi bir kütüphanede kendimi evimde gibi hissederim, kendimden geçip kitapların dergilerin arasında başka bir dünyada yaşarım. Fakat ne yazık ki İstanbul'dayım ve bu koca şehirde iyi bir kütüphane yok, iyi bir kütüphanenin gerekli olduğuna inananların sayısı da çok az.

Geçen gün Milliyet Pazar'da 12 Eylül'de açılacak olan "Bilginin Mabetleri Kütüphaneler" sergisi dolayısıyla "Miraç Zeynep Özkartal'ın Ahmet Ertuğ ile yaptığı “Fotoğraf çekerken Zen rahibi gibiyim, bana saat bile sorulmaz”" başlıklı güzelim söyleşisini okurken yine kütüphane meselesini düşündüm. (Neyse ki Ertuğ'un fotoğraf sergisi gibi takdire şayan güzellikler de yaşanabiliyor İstanbul'da, kaçırmayacağım bir sergi olacak bu.)

"İyi kütüphane yok" deyince itirazlar gelecektir sanıyorum, bence iyi olduğunu düşünülen kütüpheneler aslında temel başvuru kaynaklarının bolca bulunduğu, ilk ve ortaöğretim öğrencilerini hedef kitle olarak gören (aslında ülkemiz kütüphanecilerinin temel sorunu bu) ve uzmanlaşmamış, kitap ve dergi (niye sadece dergilere adanmış bir kütüphanemiz yoktur?) çeşitliliği açısından kısır olan yapılardan ibaret.

İyi bir kütüphane nasıl olmalı peki? Birincisi her zaman ve herkese açık ve ücretsiz olmalı. "Acaba bugün, bu saatte kapalı mıdır?" diye hiç soru olmamalı zihinde. Üyeliğin çeşitli koşullara bağlı olduğu (araştırma görevlisi değilim, bilmem ne üniversitesinin öğrencisi de değilim, öğretim üyesi de değilim, e ozaman bu kütüphaneye giremezsin diyorlar, hadi bir şekilde ağlayarak girdik, neticede aradığınız dergiler kitaplar elimizde yok diyorlar) az da olsa bir ücret talep edilen sonra da sınırlı hizmet verilen, okuyucuyu hakir gören, daha da önemlisi aranan kitabın derginin bulunmadığı kütüphaneler de hiç iyi değildir. (Ülkemizin önde gelen bütçesi geniş olan üniversite kütüphaneleri bile çeşitlilik açısından sınıfta kalıyorlar, bilim üretmenin koşulları nedir, çok merak ediyorum, gözlemlerime göre donanıma (yazılım ise korsan olduğu için parasız) çok para yatırmak en önemli koşul galiba :(

İkincisi ve bence en önemli koşul ise kütüphanenin sıcak olması. Okuyucu gerektiğinde çayını kahvesini içebilmeli okurken, elleri cebinde pencereden dışarısını seyretmeli. Çay kahve meselesinde kitapların zarar göreceğinden korkan kütüphaneler bunun için masaların tasarımını değiştirebilir, daha çukur bir bölümde çay kahve konacak bir düzenek olabilir.

İyi bir kütüphane standartları yüksek olan kütüphanedir, buna tasarım da dahil elbette. Bir de dil meselesi var. Yabancı bir dergiyi talep ettiğinizde yok deniliyor, o dergi ingilizce deniliyor, ne olmuş yani dergi ingilizce veya ispanyolca ise diyorum ben de, iyi kütüphane yok derken işte tam da bunu kastediyorum, var olan kütüphanelerin yöneticileri okurlarını bence dikkate almıyor, kendi bütçeleri ve dünya görüşlerine uygun bir yönetim anlayışındalar. Daha üst düzey yöneticiler, politikacılar, belediyeciciler ise kütüphane fikrine bile yabancı zaten, onlar fotoğraf makinelerindeki otomatik moda benzeyen Google'ı kullanarak yaşıyor, 'kütüphane' bir yaşam biçimi olarak dünyalarında yok, daha iyisini düşünmek ise akıllarına bile gelmiyor, vizyon sahibi değiller de ondan, ABD'deki Kongre Kütüphanesini kuran siyasi irade bundan kuşaklar önce hakikatın ışığını görmüştü, bizimkilerin görmesi için ağır bir ameliyat gerekiyor sanırım ;)

Fotoğraf kitaplığı sorunu ise çok, çok daha acıklı bir konu. Hiç anlatmak istemiyorum şimdi.

Gazetenin bahçesinde, akşam

2009-02-23T10:32:00.002+02:00

Akşamları, ağaçlar binayı aydınlatan spot ışıklarının arasında gözüme her defasında farklı görünüyor. 1994 yılından beri bu ağaçların arasında yürüyorum. Bina içinde sigara içmenin yasaklanmasından sonra gündüz gözüyle ağaçları seyretmek çok hoş değil çünkü dört bir yandan sigara kokuları geliyor. Ancak akşamları sigara kokusu olmayınca bu ağaçların gizemli yanları ortaya çıkıyor ve iyi geliyor kalbime.

Gazetenin içindeki klavye tıkırtılarından, sürekli zırlayan telefon seslerinden, bilgisayar farelerinin çıt çıt sesinden, gazete kağıtlarının hışırtılarından, topuklu veya spor ayakkabıların sesinden uzakta ağaçların arasından acele etmeden yürüyorum, yanımdan süzülerek geçenler var, kayıtsızca yürüyenler de, bir hışımla gelip geçenler de... İnsan ömrü dediğimiz şey de şöyle ya da böyle akıp gidiyor işte.

Temizlik görevlisi

2009-02-07T17:08:00.003+02:00

Gazete gibi çok sayıda insanın çalıştığı büyük yapılarda görevli olan temizlikçiler hayalet gibidir. Sessizce işlerini yaparlar ve gözünüze görünmeden ortalıktan kaybolurlar. Siz gelmeden bir iki saat önce erkenden gelip masanızı ve yerleri silerler, gün içinde çöp kovalarını boşaltırlar ve siz gitmeden önce onlar gider bile. Nadiren konuşursunuz, o da sohbet amaçlı değildir, bir süre sonra gözünüz onları farketmez bile, gelip gittiklerini de aslına bakarsanız görür görmez unutursunuz.

Balya

2008-10-22T08:18:00.005+03:00

Gazetenin mutfağında çalışanların gözleri alışkındır paketlere. Mutfağı derken sadece yazı işlerine mutfak deniliyor ya işin ağırlık kısmını taşıyanlardan söz etmek isterim mutfak deyince, baskı aşamasından, ulaşımından, masalara geldiği ana kadar olan kısımların da öyküsü yazılmalıdır. Bu insanlar diğer çalışanların uyudukları vakitlerde çalışırlar. Gece yarısından sonra sabahın ilk saatlerine kadar...

Baskıdan sonra üst üste yığılır gazete paketleri, atılır, birikir, bağlanır, kamyonlara yüklenir, taşınır, alınır, indirilir, paketler çözülür, bölüm bölüm ayrılır, gidecekleri yere göre dağıtılır, üzerlerine kısa notlar yazılır. Kamyonlar, el arabaları işlemeye başlar. Asansörlerde sabahın erken saatlerinde hayalet insanlar masalara gazeteleri bırakır ve gün başlar. Aradan biraz zaman geçer ve ardından kahveler çaylar yapılır, nihayet dumanı tüten gazetenin manşetine bakılır.

Gece sayfa hazırlamak

2008-07-30T16:37:00.003+03:00

Fotoğrafın altına ne yazılacak?
Yazı belirlenen yere sığdı mı?
Sığmadıysa neresinden kırpılacak?
Taşra baskısında yer alan haberlerin
yerine yeni bir haber konacak mı?
Hangi haber çıkartılacak?
Yerine hangi haber gelecek?
Fotoğraf veya resim konacak mı?

Mola

2008-07-27T23:25:00.003+03:00

Kafa işçilerinin dinlenme zamanı.

Muhabir

2008-07-25T12:10:00.003+03:00

Muhabir açlık, yorgunluk, yoksulluk ve saldırı tehditleri altında çalışır. Saatlerce, günlerce hazırlandığı haberler yayımlanmayabilir, yaptığı bir haber yüzünden işten atılabilir, ikramiye alabilir, kafası kırılabilir. İkinci tür bir muhabir ise yılbaşı, doğum günü gibi türlü vesilelerle hediyeler alır, giysilere, pahalı saatlere, parfümlere, yurtdışı seyahatlare para ödemez. Yani standartları olmayan bir dünyadır muhabirlik.

Karikatürist

2008-07-25T12:06:00.002+03:00

Bazen bir karikatür ortalığı karıştırır, davalar açılır, insanlar yürüyüş yapar, dayaktan cinayete uzanan bir zincirin halkaları belirir birden. Tehlikeli karikatürler birinci sayfaya konmaz, iç sayfalarda hadım edilir, bazen boyutu küçültülür ve tehlikesi daha da azaltılır.

Haber Merkezi

2008-07-24T12:19:00.001+03:00

Haber Merkezi bir gazetenin en ilginç bölümlerinden biridir bence. Onlar gelen haberleri ayıklar, düzeltir, kısaltır, doğrular ve yazı işlerine gönderir.

Dış Haberler Servisi

2008-07-22T10:34:00.002+03:00

Epeydir yazmamışım. Diğer bloglara ufak tefek şeyler yazdığımdan bir de şu internet bağlantısı sorunumu çözemediğimden. Neyse. Yeni projemden söz etmek istiyorum. Bir gazetenin portresi üzerinde düşünüyordum. Yukarıdaki fotoğraf kolayca tahmin edileceği üzere Dış Haberler Servisi'nin portresi işte. Sonra Haber Merkezi, Yazı işleri diye gitmek istiyorum. Bakalım.

2008-01-18T10:45:00.000+02:00

Boktan işler: sinema, tv

2008-01-15T18:21:00.000+02:00

bir ekranda akıp giden görüntüleri sevmiyorum. sinemadan epeydir uzak duruyordum zaten. geçen yıl ise sinemadan ve tv'den hepten nefret eder oldum. filmler insanı aptallaştırıyor. artık belgesel ve çizgi/bilimkurgu filmlerin bir kısmına tahammül edebiliyorum. çoğu zaman da sonuna kadar izleyemiyorum, canım sıkılıyor. izlediklerim de sayılı zaten. sadece filmler değil haberleri seyretmek bile bir işkence halini aldı. ki onu da bıraktım. gazete okuyorum.

dvd film koleksiyonu yapan bir arkadaşım var. elinde yüzlerce film... elbette kopya filmler bunlar. bilgisayarı hiç kapanmıyor. durmadan yükleme halinde. bu koleksiyona başlamadan önceki arkadaş değil artık. giderek daha az konuşan, konuşurken konunun başını sonunu tutturamayan bir hale dönüştü, isimleri de sürekli unutuyor. onun gibi film seyretmeyi ve biriktirmeyi tutku haline getirenleri gördükçe benzer izlerin çoğunu onlarda da görüyorum. yaşayan ölülere dönüşüyorlar ne yazık ki. aptal ve kayıtsız ruhlar halinde sadece film izlemek için yaşıyorlar.

bu sinema/tv endüstrisi tıpkı futbol ve uyuşturucu mafyası/sistemi gibi. korkunç paralar harcanıyor. vitrinde yüzeysel bir güzellik var, ama gerisi çirkinlik, pislik, kültürsüzlük, cahillik. onca para nerelere harcanıyor peki? ortada ilerleme diye bir şey yok. endüstrinin kendisi devasa bir ahtapot gibi yayıldıkça yayılıyor. Her bir şeyi yutup öğütüyor. ya o sinema/tv oyuncularına ne demeli? aldıkları paraları ne yapacaklarını şaşırıyorlar. çoğu abuk sabuk insanlar. insan olarak birikimsiz ve cahiller. paraya ve şöhrete tapan magandalar halinde her yerde karşımıza çıkıyorlar. gazetelerde, dergilerde sayfalar dolusu yerler ayrılıyor bu magandalara, nasıl da iyi oyuncular oldukları söyleniyor.

oysa bu insanlar setlerde öpüşüyorlar, sevişiyorlar, atlayıp zıplıyorlar ve ömrünü bilime/sanata adayan insanlardan daha fazla para kazanıyorlar, daha iyi yaşıyorlar. ne tuhaf.

öylesine de gülünç ve acıklı görünüyorlar ki... çoğuna acıyor ve tiksiniyorum...

2008-01-13T23:01:00.000+02:00

Bilgisayar çöktü

İşte bu kadar. Bilgisayarım çöktü. Yedekleme yapmanın önemini bir kez daha anlamış bulunmaktayım. Bir kısım yedeklerim duruyor. Ancak güncelleme konusunda tembel olduğumdan son bilgiler uçtu gitti. Neyse sabit disk hp'ye gitti. Bakalım kurtaracaklar mı?

fgunluk

Son zamanların en güzel paylaşımlarından biri http://fgunluk.blogspot.com/ üzerinde görülebilir :)

Çalışmalarına hayranlık duyduğum Anıl kardeşim ile aramıza Murat Eren'i de alarak yazı ağırlıklı bir fotoğraf blogu oluşturduk. Murat işten güçten vakit bulup da yazarsa şahane olur. Onun http://meren.org/blog/'daki yazılarını severek takip ediyorum zaten.

2007-12-02T20:13:00.001+02:00

yağmurdan sonra insan
fotoğraftan sonra yağmur..

2007-12-02T20:09:00.000+02:00

Refik'in Paris'e gittiği gün...

olympus xa2

2007-11-16T20:10:00.000+02:00

lomo lca'dan daha iyi bir makine buldum: olympus xa2. özellikle deklanşör çok iyi düşünülmüş. hafif bir dokunuş ve çıt! diye bir ses geliyor. şehir gürültüsü içinde duyulması imkansız bir sesi var. açma kapama olayı da güzel. basit ve çok çok pratik filmli bir makine.

Lomografi

2007-10-13T23:58:00.000+03:00

bbc'nin lomo ile ilgili belgeselini seyrettim bugün. olması gerektiği gibi hızlı, bilgi veren, amaca uygun ve ilgi çekiciydi. neden bizim tv'ler bu tarz belgeseller göstermez? belgesel deyince aklıma trt'nin kafadan çatlak belgeselleri geliyor: dış ses somut bilgi vermektense şiir okur gibi bir şeyler söylüyor, kamera da abuk bir manzarayı görüntülüyor filan...

biraz geç kalmışım bu lomo işine. önceleri dudak büküyordum bu tarz makinelere. http://www.lomography.com/ sitesi de tasarım olarak biraz gıcık geliyor bana. siyah beyaz çekip araya mesafe koymaya bile çalıştım yine de olmadı... bu tarz makinelerde büyülü bir şey var kesin. bir kez dokundu mu bırakamıyor insan... yaşama sevinci veriyor :)

2007-10-07T23:11:00.000+03:00

yürümek ve durmak ile ilgili fotoğraflar çekiyorum epeydir. fotoğraf makinemi insanların yüzlerine değil, ayaklara, ayakkabılara çeviriyorum artık. enis batur'un 'yürümek' ile ilgili bir kitabı vardı, geçen gün aradım kitaplıkta bulamadım. daha detaylı bakmam lazım. ilhan berk'in de yürümekle ilgili şiirlerini anımsıyorum...

2007-10-04T22:54:00.000+03:00

evet işte bu da abisi. deklanşöre yarım basmayı öğrensin daha net olacak, ama ben böyle seviyorum :)

bu arada sevdiğim bir siteyi dosta düşmana öneriyorum: http://www.defocused.net/

2007-10-04T22:34:00.000+03:00

bu fotoğrafı 3 yaşındaki oğlum çekti (aşağıdaki). makineyi sb modda bırakmıştım. illa çekicem diye tutturdu akşam vakti, ağlayınca mecburen -korkarak da olsa verdim- beğendiğim sonuçlardan biri bu. diğerlerini de yüklerim yakında... vizöre dayadığı gözünü kapatıyor yalnız, açıkta kalan gözü ile bakıyor etrafa :)

2007-10-04T21:45:00.000+03:00

yazmayı unutmuşum, G7'yi verip 400D aldım... sayısal bir makinenin el altında olması iyi... ama mutlaka analogdan şaşmamak lazım. bir holga bulamadım henüz.. internetten sipariş mi versem diye düşünmekteyim. "20 dolar filan" dedi Refik bugün. koca Hayyam Pasajı'nda bir tane bile bulamadım... çok ilginç... ucuz makine olduğu için satmaya, bulundurmaya tenezzül bile etmiyorlar olabilir mi?

2007-09-30T23:35:00.000+03:00

epeydir yazı/foto yüklemiyorum bu siteye. bu fotoğraf da yeni bir başlangıç olsun.

2007-06-29T23:07:00.000+03:00

Geniş Açı'dan Serdar Darendeliler çekim esnasında. Çektiği fotoğraf ise şurada: http://bp1.blogger.com/_YadqdzbqJsQ/RoVlYUrZ-VI/AAAAAAAACKQ/0ZCLPHd2lvk/s1600-h/000031.jpg

2007-06-17T22:25:00.000+03:00

canon g7

taksitlere gark olarak aldığım canon g7 (powershot kısmı saçma geliyor bana) ile ilk denemeler:

2007-06-17T21:23:00.000+03:00

shots, doxa, geniş açı

istiklal caddesindeki en güzel kitabevi olan robinson cruseo'dan shots dergisinin 95. sayısını aldım. "kitaplar ve sözcükler" konulu bir sayı. hoş bir dergi. Russell Joslin adındaki fotoğrafçı-yayıncının kişisel çabalarıyla çıkıyor anlaşılan, başka bir isim yok. kağıdı ve baskı kalitesi güzel. abartılı hiç bir şey yok. hoş. türkiye'de dergi deyince hemen kuşe kapak, en iyisinden pırıl pırıl parlayan sayfalar geliyor akla. böyle mütevazı çözümlere yönelmek lazım. geniş açı dergisi de bu tarz çıksaydı, uzun yıllar dayanırdı diye düşünmüştüm, ama serdar darendeliler öyle düşünmüyor "kuşe ya da hamur olmasının maliyete etkisi yok" diyor.

doxa dergisini düşünüyorum bu sıralar. fotoğraf için bu güzel bir yapısı var. ama fotoğraf çok az içinde. zaten çok iyi ve kendini kanıtlamış mimarlık dergilerimiz var. mimarlıktan çok fotoğrafa yer vermeli doxa.

http://www.norgunk.com/

http://www.shotsmag.com/

2007-06-10T17:52:00.000+03:00

kitap okumak üzerine

"kitap okumak" üzerine fotoğrafları çok seviyorum. okuyan birini çekmek istedim, bulamayınca ben de kitap okyanusundan bir fotoğraf yüklüyorum. şimdi artık yanımda olmayan Nikon d70 ile çekildi. Henüz daha iyi bir makine bulamadım... belki en iyisi dslr yerine kompakt bir makine almak.

2007-02-09T22:08:00.000+02:00

hepimiz hrant'ız hepimiz

bizans ve osmanlı bitkileri
büyüyor bir yanda
bir yanda hrant dink ölüyor

süleymaniye'nin yüzü buruşuk

ayasofya'nın da canı yanıyor

2006-12-07T22:33:00.000+02:00

2006-12-01T22:35:00.000+02:00

2006-12-01T22:31:00.000+02:00

2006-12-01T22:04:00.000+02:00

2006-12-01T20:51:00.000+02:00

2006-12-01T20:44:00.000+02:00

geçip gidiyor ömrümüz.

2006-11-29T00:15:00.000+02:00

Kedili sütun, en sevdiğim :)

2006-11-29T00:10:00.000+02:00

2006-11-28T00:40:00.000+02:00

2006-11-28T00:38:00.000+02:00

Ayasofya'nın yürürken zorlanmadan inip çıktığımız basamaksız merdivenleri.

2006-11-28T00:35:00.000+02:00

2006-11-28T00:33:00.000+02:00

melekler zamanı

2006-11-28T00:21:00.000+02:00

Ayasofya kütüphanesi kapı detayı

"Vakfiyesi 1152/1740'ta düzenlenmiş ve 21 Nisan 1740'ta açılmıştır. Bu dönemde kütüphanede 4.000 civarında kitabın bulunduğu Vakanüvis Subhî Mehmed Efendi tarafından belirtilmektedir. Kütüphanenin dördü yazma biri de basma olak üzere beş tane katalogu vardır. 1968'de mevcut kitapları Süleymaniye Kütüphanesi'ne nakledilmiştir."

(http://www.eminonu.bel.tr/kutuphaneler.php)

2006-10-01T22:23:00.000+03:00

2006-10-01T22:21:00.000+03:00

2006-10-01T22:07:00.000+03:00

2006-05-29T22:31:00.000+03:00

geçmişten gelen bakışlar...

2006-05-21T22:27:00.000+03:00

ayasofya'dan dünyaya inen merdivenlerde...

2006-05-21T21:23:00.000+03:00

amiral de constantinople. 1665 civarında üretilmiş bir lalenin adı.

2006-05-21T19:13:00.000+03:00

kişiler: birinci constantinus

ilk hıristiyan roma imparatoru. büyük constantinus olarak da kayıtlarda geçer. isa hazretlerinin doğumundan 280 yıl kadar sonra dünyaya gelmiştir. hıristiyan kültürün temellerini atmış en önemli kişilerden biri.

313 tarihinde çıkarılan ve hıristiyanlara hoşgörü gösterilmesini buyuran milano fermanı roma tarihinin kilometre taşlarından biridir. hıristiyanlığın sivil yorumlarına karşı olarak ilk konsili de o toplamıştır (nikaia/iznik 325).

pagan roma elbette hıristiyan bir imparatoru bağrına basacak değildi. birinci constantinus zeki bir imparator olduğundan roma'da fazla kalmadı. ikinci bir roma yaratmaya çalıştı. yeni roma'nın inşaatına başlandı ve altyapısı tamamlanmış şehir 330 tarihinde törenle constantinapolis olarak yeniden doğdu. ilk ayasofya'yı haşmetli constantinus inşa ettirmiştir. işte imparator hazretlerinin bu derin icraatları sonucu paganlar ilk hıristiyanlar gibi çeşitli kısıtlamalarla karşılaştılar. tarih tersine döndü ve bir zaman sonra bu kez hıristiyanlar değil paganlar aslanlara yem edilmeye başlandı. böylece azizleşen constantinus'un 337'de biten hayatı yeni bir dönemi başlatırken kadim roma'nın da ipi çekilmiş oluyordu.

2006-05-12T23:04:00.000+03:00

o gün
deli bir yağmur vardı
istanbul'da,
gölgelerin büyüdüğü
ayasofya'ya sığındık.

2006-05-12T22:27:00.000+03:00

ayasofya notları:

1. çocukların ayasofya'da olması tuhaf. onlara göre bir yer değil burası. tarih burada eziyor çocukları. kaçmak kurtulmak istiyorlar. bazı büyükler de öyle, hızlı adımlarla binlerce yılı ezip geçiyorlar.

2. ayasofya'nın kuşları üzerine bir belgesel yapılmalı. mabedin içinde kanat çırpmaları çok hoş.

3. bizans'ı tek bir yapıya indirgemek mümkün, konsantre bizans: ayasofya.

4. ziyaretçilerin bilgisizliği, hurafeleri heyecanla dinlemeleri trajikomik bir durum.

5. hem müslümanların, hem hıristiyanların saygı göstermesi gereken bir tapınak burası, her iki dinin de yüzlerce yıllık hafızası var burada, ama bunu ziyaretçilere anlatmak zor. hangi dinden olurlarsa olsunlar vandalca davranışlarını duvarlarda sütunlarda görmek mümkün.

6. öğrenci gruplarının müzeyi gezmesi tam bir abukluk... aralarında eğlenenip müzeyi göz ucuyla süzerek geziyorlar, cep telefonlarıyla dedikodu yapıyorlar, gezdikleri görmüyorlar, turistler bile daha ilginç onlar için!

2006-05-12T22:20:00.000+03:00

2006-04-25T16:08:00.000+03:00

ayasofya'da aşk.

2006-04-23T22:14:00.000+03:00

ayasofya bahçesinde bir sütün başlığı.

2006-04-23T21:45:00.000+03:00

2006-04-23T21:40:00.000+03:00

arşiv fotoğrafları çekmeye başladım.

2006-04-07T20:05:00.000+03:00

evvelden bizans'ı bilmezdim. kilisecamilerin önünden geçer, bakmazdım, ayasofya'yı dahi görmemiştim. lise ikinci sınıftaydık (1990-1991 dönemi), sinan faik ile tanıştım. sonra çok şaşırdım, sanat tarihi konusunda sınıfa ders verecek kadar çok bilgisi vardı. öğleden sonraları istanbul'u gezerdik. kilisecamilerin önemini ondan öğrendim, daha doğrusu bizans sanatına olan sevgim ondan öğrendiklerimden gelmektedir, nasıl teşekkür ederim bilmem. hem bizans'ı hem de osmanlı'yı o öğretti.

bir süre sonra osmanlı ile bizansı birbirine karıştırır oldum. bizans'tan kastım doğu roma zaten gariptir, osmanlı deseniz daha bir garip. osmanlının içinden bizans, bizansın içinden osmanlı çıkar. kim ne derse desin ;)

istanbul'a gelince, bu şehir iliklerine kadar osmanlı'dır, bizans ise hayalet gibidir, bir görünür bir kaybolur. bu şehrin hayaleti daha çok ilgimi çekiyor nicedir. şimdilerde 2 fotoğraf projem var, biri bizans ile ilgili. daha sonra fotoğrafları buradan ağ'a aktarmayı düşünüyorum. sinan'a tekrar teşekkür ederim.

2006-04-02T22:17:00.000+03:00

liberation'un kitap ekini severim. fransızca bilmiyorum ama bu önemli değil. sevdiğim yazarların fotoğraflarını görmek yetiyor bana. hem senelerdir baka baka söktüm biraz, ne denmek istendiğini anlıyor gibiyim.

2006-03-29T18:52:00.000+03:00

1990'ların başında teşvikiye'de aldığım (sanıyorum polonya malı, üzerinde pek bilgi yok) bir fotoğraf makinesi, kaza sonucu kırıldı döküldü ve çocuklarımın oyuncağı oldu.

2006-03-26T20:53:00.000+03:00

şato ve teleferik hattı :)

2006-03-26T20:45:00.000+03:00

istanbul akşamları her şeyin üstünü örtüyor.

2006-03-26T20:34:00.000+03:00

- don kişot bizim evdeymiş de haberimiz yokmuş hanım!

2006-03-26T20:28:00.000+03:00

2006-03-26T20:16:00.000+03:00

bazı fotoğraflara bir şey yazamıyor insan.

2006-03-26T19:38:00.000+03:00

2006-03-19T23:11:00.000+02:00

Geniş Açı, adı güzel kendi güzel güzel bir dergi.

2006-03-19T21:31:00.000+02:00

Sema Kaygusuz'un "Yere düşen dualar" isimli kitabını okuyorum bu sıralar. Azar azar okuyorum. Çabuk bitmesin istiyorum. Kafka'nın Şato'sun, Dava'sını da böyle okumuştum. Harika bir kitap. Serin ve duru bir havası var. Bazen elinizi gözünüzü yakacak derecelere de çıkıyor. Kitabı okurken, kafama vuran, beni gıdıklayan cümleleri işaretliyorum. Hele şarapla ilgili betimlemeler daha bir ilgimi çekti. Hepsinin kenarına notlar almalıyım ikinci okuyuşta...

Kitaptan bir cümle:

"Havasız kalan üzüm karanlıkta can çekişerek kendi özüne kavuşmuş, ağır ağır insana dönüşüyordu." (s.57)

2006-03-17T23:40:00.000+02:00

İstanbul'un sınırlarında bir yer.

2006-03-17T23:14:00.000+02:00

2006-03-17T21:50:00.000+02:00

2006-03-17T21:48:00.000+02:00

2006-03-17T21:18:00.000+02:00

İlk sayısal fotoğraf makinem olan Nikon D70'i nasıl anlatsam? Bu fotoğraf makinesi sadece bir fotoğraf makinesi değil benim çocuğum gibi, yani üçüncü çocuğum gibi demek istiyorum.

Filmli makinelerden çok kullandım. Evdeki dialara baktım da bu sabah, şimdi çektiklerimden çok daha iyilermiş! Olsun bu işi öğreneceğim...

2006-03-17T20:34:00.000+02:00

pek fazla yazamayacağım. yani hayranı olduğum yazarlar gibi yazamayacağım. ama kafamdan kalbimden geçenleri yazmak istiyorum. internet çöplüğüne bir sayfa daha mı eklenecek diye çok ama çok erteledim bu işi. biraz korkakça bir girizgah olsa da işte buradayım.